Rouw, het leven doet pijn, maar dat is goed!

Een aantal van mijn lezers weten dat mijn zus (Miranda Olivier) op 27 juni is vermoord. Haar ex vriend is de dader hij is veroordeeld tot 7 jaar gevangenisstraf. Sindsdien is mijn leven een rollercoaster van emoties waarin vrolijkheid en diep verdriet zich afwisselen binnen enkele uren. Deze blog gaat over mijn rouwverwerking, over stilstaan bij de dood, afscheid nemen en het verwerken van trauma’s.

Ik ben enkele tientallen keren opnieuw begonnen met het schrijven van dit stuk. Het lukt me nog steeds niet om de emoties helemaal de baas te blijven tijdens het schrijven. Logisch, want tijdens het schrijven krijg je een herbeleving van hetgeen wat er gebeurd is. Hierdoor word je gedwongen om stil te staan, na te denken, voelen wat er daadwerkelijk is gebeurd. De realiteit onder ogen komen.
Bron

rouw
Miranda met mijn zoon Bink december 2013

Sta eens stil

Sta eens stil bij het leven en accepteer alles om je heen zoals het is. We vechten met z’n allen zo hard om de wereld te laten draaien zoals wij dat willen. Toch weten we allemaal dat we er niets aan veranderen.
Zo ging ik ook door met mijn leven. Alsof er niets gebeurd was. Natuurlijk wist ik heel goed wat er gebeurd was. Rationeel kon/kan ik er ook heel goed over praten. Mijn zus is vermoord, op een plastische manier vertel ik mijn verhaal. Het echte voelen, het komen tot een diepere laag in mezelf en in de relaties met de mensen om mij heen was opeens erg lastig.

Zonder dat ik wil vervallen in clichés wil ik toch graag zeggen dat je leven zo voorbij kan zijn. Sta eens stil bij; je kwetsbaarheid, je verlangens, je familie, je vrienden, je kinderen, je leven en schat deze dingen echt op waarde… (na dit blogje kan je aan de antidepressiva ;))

Angst

Als ik stilstond bij wat ik voelde dan voelde ik meestal een enorme angst en leegte. Angst om alles te verliezen wat ik liefheb en alleen achter te blijven. Hoe irrationeel deze gedachten ook zijn, ze zijn er wel…

rouw

Wat eens een onderdeel was van mijn systeem (mijn eigen zus een onderdeel van mijn familie) is weggevallen. Hier komt ook een groot deel van mijn angst vandaan, je bent kwetsbaar, binnen een paar seconden kan je leven voorbij zijn. Wie dacht ik wel niet dat ik was? Een onsterfelijke superheld die de dood keihard in het gezicht uitlacht?  Wat naïef en een verschrikkelijk pijnlijke bewustwording. Ik schaam me er bijna voor.

Bovenkomen

Het sterven van mijn zus heeft bij mij de realiteitszin en het  absurdisme van ons bestaan duidelijk gemaakt. Zoals Peter de Jong, mijn haptonoom (waar ik veel absurde dingen mee bespreek) het mooi zegt: we zijn een grote mierenhoop waar je op kan gaan staan. Honderden mieren sterven een pijnlijke dood (denk ik) en vervolgens gaan de overlevenden van deze aanzienlijke ramp (die ik voor het gemak even de maat 44 ramp zal noemen) weer verder in hun systeem. Doen wij niet precies hetzelfde?
Ik hoor u denken, nou, nou Henk Willem, mensen hebben toch verdriet en andere gevoelens ten aanzien van het leed van hun geliefden, een bewustzijn van het gemis van de andere persoon?

Natuurlijk, wij mensen hebben een bewustzijn. En hier zit het probleem, maar ook de oplossing. Door het bewustzijn ontstaat er een worsteling met de realiteit. In mijn geval is dat ik me realiseer dat aan alles een eind komt (wat mij betreft geen cliché maar een feit). De aarde is 4.57 miljard jaar oud. En ook onze lieve, fijne, mooie planeet heeft een houdbaarheidsdatum. Jij, ik, wij allemaal komen tot een einde en wat betekend ons leven van enkele decennia op een aarde die zo oud is dat ik niet eens weet hoeveel nullen ik achter die 4.57 moet zetten. (Nog meer valium! ;))

Zijn alle alcoholisten, drugsgebruikers en manisch depressieve mensen juist degenen die zich op een bepaald moment hebben beseft dat het allemaal geen donder meer uitmaakt wat je doet? Zich volledig laten gaan in een levensstijl waardoor er vaak een versnelt einde komt aan een leven waarin je zo min mogelijk boven hoeft te komen en zodoende zo min mogelijk wordt geconfronteerd met de harde realiteit.

De oplossing van dit probleem zit ook in ons bewustzijn. Het herkennen, erkennen en accepteren van deze worsteling (laat deze er maar zijn) hoe moeilijk dit ook is, is de oplossing. Gun het jezelf om het moeilijk te hebben. Het is een onderdeel van ons bestaan, ook al doet ons bestaan er totaal niet toe.

Intermezzo

In de media wordt mindfulness en meditatie enorm gepropagandeerd als iets positief! Ik wil hier wel graag een kanttekening bij plaatsen. Stilstaan bij wat je leven inhoud, betekend en wat je is overkomen kan enorm veel pijn doen en leidt niet altijd tot iets positiefs… Vaak ook wel, laat dat duidelijk zijn. Dit is ook tegenstrijdig met een eerdere blog van mij, ik noem dit maar even voortschrijdend inzicht. 😉

Af en toe kom je boven uit een dikke laag van het onderbewustzijn en word je hard geconfronteerd met de realiteit.
Mocht dit je overkomen, wat deze realiteit ook is: ontslag, overlijden, misbruik, of wat voor drama dan ook. Er is altijd een keuze: -de keuze om er in te verzwelgen, de keuze om je er vanaf te keren. Of de keuze om het te observeren en de keuze te maken om het er te laten zijn. Easier said then done…. Maar het is het proberen waard! Jij bent het waard!

 Keuzes

Je hebt niet altijd invloed op wat je overkomt maar je hebt altijd een keuze in hoe je hiermee omgaat. Enkele keuzes die ik heb gemaakt:

  • Sta stil en durf te voelen wat het met je doet (emoties, fysieke reacties etc).
  • Durf om hulp te vragen, praat met professionals. Psychologen en andere hulpverleners, deze zijn essentieel in onze maatschappij en worden enorm ondergewaardeerd.
  • Praat met vrienden, familie, vrienden en kennissen. Durf je verhaal te vertellen en durf te zeggen wat het met je doet. En ja, bij de een gaat dat makkelijker dan bij de ander.
  • Blijf dichtbij jezelf. Ga geen dingen doen waar je geen zin in hebt. Verplichte feestjes, verjaardagen, en andere afspraken waar je je niet thuis voelt zou ik niet heen gaan.
  • Ga werken, op vaste tijden stilstaan en op vaste tijden werken is goed voor je ritme en goed om dichtbij jezelf te blijven.
  • Praat met je partner, of je nou je baan hebt verloren of iemand van wie je houdt, vertel je partner wat het met je doet.
  • Accepteer je verlies, in mijn geval het accepteren dat er een einde komt aan het leven. Hoe pijnlijk de confrontatie ook is.
  • Ga bewegen en eet gezond; Als je mentaal en emotioneel een wrak bent dan is het zinvol om jezelf fysiek goed te verzorgen.

 

 

Share Button

4 comments

  1. Denk iedere dag aan je lieve zus en aan jullie..zo vreselijk triest wat er gebeurd is..voel me zo verwand met haar..de zwarte schapen vd familie maar dacht dat het met Miranda inmiddels goed ging als ik er af en toe naar vroeg..niet dus..spijt me zo dat ik haar nooit zelf heb gevraagd hoe het ging..mooi geschreven neef, ik wou dat ik wat dichterbij woonde en we is konden afspreken, hoor nooit wat van familie maar wil toch graag iets organiseren dit jaar maar weet niet of de familie daar op zit te wachten? Dikke knuffel uit het oosten groetjes Peter

  2. Lieve Henk Willem,

    En als het dan zo mag zijn dat je, ondanks dat het leven je een beste tik om de oren geeft, iets uit elke situatie mag halen wat je een klein beetje een prettiger mens maakt, ben je weer een klein beetje verder gekomen op dit moeilijke pad.

    Dank voor je mooie blog!

    Doe je Bibi de lieve groetjes en geef je je moe zoon een aai over zijn bol van mij?

    Lieve groet en succes op je pad!

    Judith Lubbers – Krikken

  3. Hoe kan het ook anders dan dat de broer van Miranda zich zo krachtig en mooi uitspreekt over zo’n afschuwelijk verlies en de brute landing in de realiteit door dit verlies. Maar wel om net als Miran er het beste van te maken hoe moeilijk ook. De momenten dat je beseft dat het geen nachtmerrie is maar dat je wakker bent geworden in de realiteit blijven moeilijk. Ik wens jullie allemaal heel veel kracht, liefde en positiviteit toe! Liefs Monique

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *